burdayım.

baharın gelmesi ile birlikte içimde de çiçeklerin açacağını umut ediyorum. henuz bir kıpırdanma yok ama olsun sabırlıyım. ne tuhaf diymi insanın iç dunyasının halleri mevsimlere bağlı. yoksa bende mi öyle sadece. neyse bilemiyorum. dört gözle bekliyorum yazın gelmesini. sıcak sımsıcak bir zaman dilimi olsun. hatta kocaman bir dilim olsun.ye ye bitmesin. içimiz aydınlansın açalıım perdelerimizi güneşe izin verelim. en azından aylardır perdesini açmayan ben için geçerli olsun bu. kendime gelmeye çabaları başladı yavaştan. ilk hedef insan içine çıkmaya calışmak. başka yolu yok. hayat başka türlü gecmem diyor. mecburen dinliyoruz sözünü. ilk ankara macerası hüsranla ve hüzünle sonuçlansa da. biraz dünlenip yeniden çıktım aynı maceraya hatta ardından bursa macerası. yani bu sefer fena degildi. uzun dalmalarım daha kısa sürede sonuçlandı. kendime gelip engel olmasını bildim en azından.insanlar nasıl göryor ordan bakınca bilmiyorum ama burdan bakınca rahibe teresa yanında çırak kalır dediler:) komikdi. neyse insanın gercekten yürekten seven dostları varsa sırtınızı rahatca yaslayabilirsiniz. hiç korkmadan hemde. hiç ürkmeden. ve onlar herkesden daha az soru sordukları için onlarla uzun müddet yaşayabilirsiniz bile. tam bana gore. şimdi gormezden gelmeye calışmam lazım bazı şeyleri. silemem belki ama en azından ömür bitirene kadar üstünü örmeliyim. yoksa cidden dayanmak yeniden ayağa kalkmak bunu dusunmek bile cok zor. şimdi birşey bekliyorum yaradan dan adını bilmiyorum ama bişey işte. belki odamı aydınlatacak birşey. gözlerimi kamaştıracak birşey
her neyse
hala burdayım:)