okadar acı ki ellerini uzattığında dokunabileceğin hiç kimsenin olmaması.
seni anlayan cok evet ama anlamak yetmiyor ve bu tamamen bir yaşamak işiymiş...
bedenim yorgunluk uykusuzluk ve kahveden yorgun düştü beyaz bayrağı kaldırmak üzre...
sınavlar hem maddi hem manevi hiç bitmiyor...
sınavlardan nefret ediyorum...
dünyada bu kadar insan varken herkesin birbirine bukadar kayıtsız kalması yalnızlık hastalığını ortaya çıkardı...
bunu çok erken farkettiğim için bu kayıtsızlığı aşmaya çalıştım ama kader buna izin vermedi...
olumsuzlukların arasından çıkarmaya calıştım bir kaç umut ama iş bana kalmıyor sadece...
ben görevimi yaptım sanırım sıra S'ende.
küçük karanlık bir odada gözlerimi kapayacağım biliyorum...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder