Bazen insanlar... bazen insanlar konuşuyor sadece. Herşey ölüm acısı değil bilmiyorlar.herşey gitmekle alakalı. herşey kuralsız kalmakla alakalı. O varken kurallar vardı sıkı sıkı. o yokken havada uçuşan bir boşluk.  binlerce soru ve cevapsız kağıtlar. içimin yangını. sanıyorlarki herşey zamanla. ama olmuyor hiç bir şey değişmiyor. İşin kötüsü buna beni de inandırıyorlar. çaresiz kalmak. bunların hiçbirinden haberleri yok. Sadece konuşuyorlar. ve tabi rüzgar gibi teselliler.Ben hep tek başıma ağladım. gurur olmalı bu bilemiyorum. oysa acizlerden daha acizim bilmiyorlar. akıtamam hiçbir damlamı başkalarının omzuna. işte bu teklik bu anlatamama hali, kalpde biriken bu yığıntılar çöpler.Sadece yalnız kalmak istiyorum hatta bazen yok olmak.rüyamda gördüm yine onu. Dışarda fırtına. camlarımız kırılıyor canlarımız gibi. sonra balkona cıkmaya karar veriyor. korkuyorum ayaklarına cam kırıkları batar diye oysa onunda yüreğinde yıllardır sakladığı can kırıkları vardı. adımını atınca dışarıya güneş actı dindi fırtına. şimdi ben cok dua ediyorum ya acab fırtınamı dindirecek olan yine o mu.benim için dua edebiliyormu. yoksa bütün hafızası silindimi adımını atar atmaz dışarıya.
ne kadara caba göstersem de gelemiyorum ki kendime. heryerde ona benzeyen insanlar...her yerde onun sıcaklığı.yani şimdi ben acılacak bir kapı bekliyorum sanırım. hiçbir sorunun cevabı yok bende hep yolların yarısındayım. geri mi dönsem iler gitmeye mi çalışsam. tek bildiğim çok korkuyorum...