herkese, herşeye kızıyorum bazen
bildiğim tüm kötü sözleri sarf ediyorum
içimdeki yıldızları koparıyorum tek tek
üstlerine basıp geçiyorum
hiç olmamışlar ve bana umut vermemişler gibi
hayatıma bakıyorum
sanki benim ellerimden çıkmış gibi
tepemde ipler var
ipler başkalarının ellerinde
boğazımda düğümler
düşlerimde düşünceler
kaybolmuş bilinçaltı
bulamayınca ben kendimi
yeniden başlıyorum aramaya
kısır döngü gibi
tekrar ve tekrar
sanki bir yerlere saklanmış bulunmayı bekleyen gibi
usumda biriktirdiğim bir yol
ne başı belli ne sonu
eskiden kitaplar yol gösterirdi
alırdı yanlızlığımı
şimdi onlarda yok
çıkardım hepsini hayatımdan
kelimeleri oturtamıyorum yerlerine
kendi ruhuma yapamadığım gibi
sonu gelmez şeyler var kafamda
hiç susamıyorum bu nedenle
nefis
kör şeytan
zaman geçiyor
şükür...