elimden tut baba!
küçük kızın babasına seslenişiydi bubabası hızlı adımlarla ilerlerken. O na yetişememk ve kaybolmak korkusumu bole seslenmesine neden olmuşdu.Elimden tut baba!
Ben küçükken babam hep tutardı elimden ama özellikle karşıdan karşıya gecerken.Hiç boyle seslenememiştim babama. sanırım utanırdım biraz. yanaklarım kızarırdı hemen. gözüm hep ellerinde olurdu babamın. ama gözlerine bakamazdım. çok ilginç diymi. o yaşta böyle duygular içinde olmak. çok saygılı bir hal içinde olurduk babamıza karşı. yaş kaç olursa olsun farketmezdi. Annem hep babanız geliyor saygı gösterin kalkın ayaga derdi:)
Güzel günlerdi...
bir tanıdıgım dedi ki bana baban gittiği zaman onu asla unutmuyorsun sadece alışıyorsun. hatta alışmıyorsunda alışmış gibi yapıyorsun. işte tam bu noktada çığlığımı koparıyorum astığım dallardan.Cebimdeki mutluluğu sadaka olarak veriyorum babası giden çocuklara.
bir yanlızlık ıslığı tutturuyorum. dilimde kekremsi anılar, babamın gözleri ve yumuk elleri. Birden dönüyorum küçüklüğüme ellerini düşününce. birden hatırlıyorumellerim onun elindeyken hissettiğim sıcaklığı. Buna şükür ki osıcaklığı hala hissede biliyorum.biliyorum ki oda beni seviyor.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder