çaba

Bazen dünyaya birilerini mutlu etmek için geldiğime inanıyorum. kendü hayatım için hiçbir şey yapamazken hep başkaları için çabalamak evet mutlu etsede yinede cok yormaya ve cok koymaya başladı. birileride benim mutluluğum için çabalasaydı keşke. varlığımı hissettirecek bişeyler yapsalardı mesela. zamanla içime gömülmek toprağa gömülmek gibi bişey...herşey zamanla son buluyor. zamanı yakaladığı an sönüp gidiyor. sönüp gitmek derken az kaldı biliyorum sönüp gitmeme.toprak yavaş yavaş çagırıyor. bunu anneme anlatsam sakın yavrum der sakın oyle düşünme daha kaç yaşındasın ki.Allah korusun vs.oysa bilmiyorki içimdekileri toprağa vereli yıllar oldu. ve hersene üzerine attığım toprağın miktarı boyumu bile aştı...ben bu dunyada mutlu olamayacagımı yıllar önce anlamıştım. yıllar önce kendimi farkedince...ve vazgeçince kendimden....çok istedim bi amacımın olmasını. belki ozaman var olanları unutacaktım. belki ozaman vicdanımı temizleyebilecektim.belki ozaman bozacaktım bu suskunluğumu. ama olmadı işte. insanlar çok kotu Allahım. onlara verdiklerine hiç sahip çıkamıyorlar. öyle kirletiyorlar ki sahip oldukları herşeyi.öyle karartıyorlar ki dünyalarını. benim gibilerde ya onların siyahını temizlemekle ugrasıyorum yada siyahlarına bulanmakla.çok korkuyorum Allahım. bir an evvel nolur.. neyse devamını soylemeyeyim sen biliyorsun dualarımı. annem duymasın üzülür.