mutsuzluk

çevremdeki mutsuz insanlar hemen dikkatimi çekiyor. mutsuz insan cok. nedense hep onların mutsuzlukları ile ilgilendim. belkide kendi mutsuzluğumu saklama şeklimdi bu. Ondan bir kaçışdı belki. başkalarıa dalınca , onları mutlu etmek için ugraşınca herşey daha güzel oluyor sanki.kendim için ugraşmıyorum çunku Allah cc ın bana verdiği ve bir ömür gitmeyecek bir mutsuzluk barındırıyorum. duzelmesi mumkun olmayan ve her nefes alışımda beni daha cok bogan bir mutsuzluk. bu nedenle vazgectim kendimden uzun zaman once. bazen dusunuyorum sanki 50 yaş tecrubesi var bende ve bu nedenle cok ve hep yorgunum.kimse aramasın kimse sormasın istiyorum bazen. kendi üstemden kendim geleyim istiyorum ama nedense yıllar once verdiğim kararı unutuyorum. yeniden bir umut doluyor içime. bu sefer olacak dayan diyorum. sonra bir yenilgi daha. işte bu nedenle unutmak bir nimet olsada aynı duyguları yaşamak unutup unutup hatırlamak zorlamaya basladı artık beni.kendi ülkemde yaşamak zor geldi hep hala oyle aslındaa. yurt dışına kaçarsam herşey cozulur sandım. halbuki işleri daha zorlaştırdım. ordada yapamadım burdada. Allah ım diyorum bazen insanoğlu dünya gezegeni için var peki ama ben hangi gezegene aitim...