bakışlarımı ne zaman uzatsam o boşluğa
karşımda kocaman buz gibi bi duvar
inanmak hala ne zor
biliyorsun, eminsin ama..
belki bir ihtimal
duvara resimler çiziyorum
içimi ısıtması için
ellerim boşlukda kalıyor
bildiğim herşeyi unutuyorum
bir umut yani bir umut işte
şu içimin yalnızlığı yok mu
keskin bıçak gibi
yokluk
koltukdaki boşluk
kulağımda kalan nasihatler
telefonumdaki numara
okadar değiştim ki
kendi karanlığım yetiyor boğulmama
varlığım da yokluğum da bir
renklerim gittikçe kayboluyor
duvardaki gölgeye dönüşüyor
bedel ödemeden bir yere gitmek yok biliyorum artık bunu
güçlü iken güçsüz olmak....