kendi karanlığımızı görmüyoruz diy mi hiç bir zaman
kendi kararsızlığımız da ki koyu rengi
içimizdeki derin boşluktan da haberimiz yok Allah bilir
sevgisizliğimiz deki acizliğimizden de
gece fırlatılan havayi fişekler gibi çaresizliğimiz
mahkum ve sessiz
ellerimizi gökyüzüne kaldırmayalı uzun zaman oldu
yıldızlarla doldurmayalı da
açıkta kaldı hepsi
oysa ne sıcakdı eskiden
ne umut dolu
şimdi ne yana baksan
aff
yaşlı hissetmek ne korkunç
emin olmamak da öyle
gözlerini kapamak sonsuzluğa
sabırla beklemek...