çıktım sanıyordum şu bunalım hallerimden
ama nafile
bir giren bir daha iflah olmaz mı ne
elim kolum sağım solum riya
ne yöne dönsem zincirler
kıramıyorum da saramıyorum da
bakışlarım kayıyor toprağa
havaya bulutlara
bir imdat bir nefes bir ışık ya Rab
tamam yeniden dirilmesem de olur ama
işte yaşayacak kadar
bazen pişmanlık neye karşı kime karşı bilmem
bazen öfke kendime ve insanlara
bocalıyorum yine
tutunduğum bişeyler var sanıyorum yaşarken
sanmaktan güzel ne var
bilmiyorum ki kime ses edeyim
kimin bağrına dayanayım
bilmiyorum ki bu nefes nereye kadar götürür beni...