elimden tut baba!

elimden tut baba!

küçük kızın babasına seslenişiydi bubabası hızlı adımlarla ilerlerken. O na yetişememk ve kaybolmak korkusumu bole seslenmesine neden olmuşdu.Elimden tut baba!

Ben küçükken babam hep tutardı elimden ama özellikle karşıdan karşıya gecerken.Hiç boyle seslenememiştim babama. sanırım utanırdım biraz. yanaklarım kızarırdı hemen. gözüm hep ellerinde olurdu babamın. ama gözlerine bakamazdım. çok ilginç diymi. o yaşta böyle duygular içinde olmak. çok saygılı bir hal içinde olurduk babamıza karşı. yaş kaç olursa olsun farketmezdi. Annem hep babanız geliyor saygı gösterin kalkın ayaga derdi:)
Güzel günlerdi...
bir tanıdıgım dedi ki bana baban gittiği zaman onu asla unutmuyorsun sadece alışıyorsun. hatta alışmıyorsunda alışmış gibi yapıyorsun. işte tam  bu noktada çığlığımı koparıyorum astığım dallardan.Cebimdeki mutluluğu sadaka olarak veriyorum babası giden çocuklara.
bir yanlızlık ıslığı tutturuyorum. dilimde kekremsi anılar, babamın gözleri ve yumuk elleri. Birden dönüyorum küçüklüğüme ellerini düşününce. birden hatırlıyorumellerim onun elindeyken hissettiğim sıcaklığı. Buna şükür ki osıcaklığı hala hissede biliyorum.biliyorum ki oda beni seviyor.

çaba

Bazen dünyaya birilerini mutlu etmek için geldiğime inanıyorum. kendü hayatım için hiçbir şey yapamazken hep başkaları için çabalamak evet mutlu etsede yinede cok yormaya ve cok koymaya başladı. birileride benim mutluluğum için çabalasaydı keşke. varlığımı hissettirecek bişeyler yapsalardı mesela. zamanla içime gömülmek toprağa gömülmek gibi bişey...herşey zamanla son buluyor. zamanı yakaladığı an sönüp gidiyor. sönüp gitmek derken az kaldı biliyorum sönüp gitmeme.toprak yavaş yavaş çagırıyor. bunu anneme anlatsam sakın yavrum der sakın oyle düşünme daha kaç yaşındasın ki.Allah korusun vs.oysa bilmiyorki içimdekileri toprağa vereli yıllar oldu. ve hersene üzerine attığım toprağın miktarı boyumu bile aştı...ben bu dunyada mutlu olamayacagımı yıllar önce anlamıştım. yıllar önce kendimi farkedince...ve vazgeçince kendimden....çok istedim bi amacımın olmasını. belki ozaman var olanları unutacaktım. belki ozaman vicdanımı temizleyebilecektim.belki ozaman bozacaktım bu suskunluğumu. ama olmadı işte. insanlar çok kotu Allahım. onlara verdiklerine hiç sahip çıkamıyorlar. öyle kirletiyorlar ki sahip oldukları herşeyi.öyle karartıyorlar ki dünyalarını. benim gibilerde ya onların siyahını temizlemekle ugrasıyorum yada siyahlarına bulanmakla.çok korkuyorum Allahım. bir an evvel nolur.. neyse devamını soylemeyeyim sen biliyorsun dualarımı. annem duymasın üzülür.