ev

bu evin duvarları çok şeye şahit oldu. herşeyden öte koca bir çınarın devrilmesine....türlü türlü acıların sırtımıza binmesine..duvarlar yalan söylemez. bir dinleyin onları. ne cok hayatdan ne cok gerçekten bahsediyorlar. fısıltılrı kulaklarımı deliyor .
dışarda insanlar kutlamalar eglenceler duzenliyor. peki ama ne için. yeni bir yıll. çok ilginç çunku nasıl bukadar emin olabiliyorlar hayata dair sanki bayanlar prenses erkeklerde prens. nasıl bir bakış açısı. herkesin psikolojisi bozuk diyor ablam.ne dogru soyledi.kaç bozuk psikolojiye şahit oldu bu duvarlar. kaç yanık kokusuna.tum sıkıntılarım bu duvarda ve hergece film şeridi gibi gözümün önünde hayatımı oynatıyorlar seyircide ben oyuncuda...

tıp

şimdi bir bakıyorsun güneş açmış , havanın soguk olmasına ragmen kuşlar cıvıl cıvıl. Evet diyorsun tüm acılara rağmnh hayat hala devam ediyor.. korkma zaman gececek ve bu altında ezildiğin ne varsa hepsi bir bir dökülecek. çokda dogru soyluyor aslında. ama ama sı var işte. benim hayatım herkesin sahip oldugu rahat bir hayat gibi degil. benim hayatımda sırtımdan savurup atamayacagım ve olene kadar taşımam gereken yuklerim var. Benim hayatım derken bile bana ait degil aslında, sadece taşınacaklar bana ait hepsi bu. Kimseye anlatamamak hoş anlatsamda anlayamamaları böyle bir şey işte. kendimi acındırmak degil derdim ama. bir gunlugune sadece amalarımdan birini versem ödünç olarak yani birisine taşıyabilecegimi sanmıyorum. Ama larım cok agır cok acı. neyseki imanımız var diyorum ya... Bugun bir arkadaşım kendine gel artık dedi bana. biraz gez toz normal insanlar gibi davran. bu mumkunmu acaba diye dusundum. bende isterim elbet nedne olmasın ama. bak işte bir ama daha. neyse sustum.

karmaşa

Bir karmaşanın ortasında kalmış gibiyim. Havada saganak saganak yagan kurşunlar.Çığlıklarımıı koparamıyorum bir türlü hepsi boğazımda düğümleniyor.İçimde mavi bir kuş... karıştırıyorum bazen ben miyim mavi o mu...zaman geciyor. oysa sadece zaman geciyor. ben hep düşüp yaralanıyorum. ellerimde kocaman bir yara izi. Birazda gozlerimde.gözlerim durmadan akıyor, durduramıyorum. Susuyorum sadece. oysa kimse bakışları okumayı bilmiyor. sırtımda bir dünya yük. altında eziliyorum.günahlarım cebimde.kirleniyor ruhum.bir çok yol var biliyorum ama gidemiyorum.korkuyorum. yalnızlıktan. geç kalmış olmaktan.
koltukda kocaman bir iz.koltugun elleri buz.oturamıyorum düşüyorum.gölgeler peşimde.yalnızım kimse bilmiyor.sadece git diyorlar.oysa yazacak ne cok şey var...
anlatamıyorum.