Kronik mutsuzluk yada hüzün
işte öyle birşey yerleşmiş içime
üzerimde çalışılması gerek
biliyorum
kendimi çözemezken
birileri el atsa ne harika olur

nerede eski gençlik hayalleri
nerede hayata dair heyecan
nerede beklediklerimiz
nerede bulduklarımız

sanki hiçbir şey değişmeyecek
ve evet kronik bir yaşama korkusu
ya olsun bitsin her şey bir an evvel
bitsin bu sancı
yada bir damla umudum olsun
sebep

birşeylere tutunmam lazım ama neye
eskiden heyecan veren hiçbir şey
aynı tadı vermiyor artık
beklenilenden farklı olunca
ve bir çok kez bu kırıklık yaşanınca

neden diyorum
neden bekledim ki
yani neden beklentiye girdim ki
çünkü inanıyordum
inancım zırh oluyordu
ama şimdi ne koruyacak beni
sevdiklerim mi...
herkes kendi derdin de
bense sudan çıkmış balık
anlamaya çalışıyor sadece