Ruhumun yara aldığını biliyorum
kanamalarım benden habersiz değil
gökyüzüne bakmaya utanıyorum bazen
güçlü olamadığım için
içimdeki sessizliği bastırmak için çok konuşuyorum
gürültülerim yalnızca beni susturuyor
dinleyen yok bu sessiz bağrışları
dallarından koparabilecekmiyim çığlıkları
şimdi nereye gitmeli
ne yapmalı
bir süreliğine unutmak...
zaman durduruyor bizi
neyseki geçiyor aynı zamanda
eskilmeye eskimeye devam...

zamangeçtikçe herşeyin iyi olacağını düşünür insan
oysa zaman geçtikçe
sevdiklerin eksilir
sen eskirsin
yüreğin eskilir
ya hiç müsait olmuyor insanlar
yada birbirlerini hiç anlamıyorlar
mutluluğun dibine tüküresim geliyor bazen
sahip olamadığım için değil
insanların başını döndürdüğü için
başımı onunla değil gökyüzü ile döndürmek istiyorum
orda bir el var her baktığımda görüyorum
sırtını dönmüş bir yüz
mavi beyaz çizgiler
zaman doluyor
dolsunda zaten
amaçsızca yaşamak daha kötü
anlaşılamamak daha kötü
seviliyormuş gibi yapılmasından nefret ediyorum
kimsenin birbirini sevdiği yok
insanların içinde barındırdıkları o zerre kadar iyiliğin üstüne çoktan çimento dökülmüş
beklemenin kazmanın hiç bir anlamı yok
toza toprağa bulanmış çürümüş bir ruh
hiç gerek yok...