Hiçbir zaman yaralarıma merhem olmayacagını biliyordum
ama bunu şu an yeniden tekrar etmek acıttı
herşeyin üstünü örtmekden öteye geçemedik
geçemeyeceğiz de
bakalım bu hikayeye ne zaman nokta koyacağız
böyle devam edemeyeceği için biliyorum
bitecek bir gün
geriye sıfır kalması gerekirken
yarım eksileceğiz
herşey zor gelecek
ama olsun buda geçecek
herşeyde olduğu gibi
buda bitecek

Rabbim!

hadi bana birini gönder
tutsun kaldırsın beni
söz şikayet etmeyeceğim daha fazla

hadi içimdeki bu ızdırabı, çaresizliği, acizliği al
daha çok döneceğim içime söz

kendimi iyi hissetmediğim zamanlar iyi hissetiğim zamanların üstünü güzelce bastırıyor. daha az iyi hissediyorum anlamına gelmesin bu. ama bi bardak su içerken bile sanki yaşadıklarım yeniden aklıma geliyor ve tamamen unutmuşum gibi hatırlatma yapıyor bana. ozaman yeniden aynı acıyı yaşıyorum aynı derinlik ve aynı karanlık yanıyla.arada bende hatırlatıyorum kendime. bak arada gök yüzüne bak. bulutların arasından kaçan ışıkları izle. sana yaklaşan kuşlara gülümse. belki bunlara tutunursam daha kolay atlatırım belki.belkide zaman öylece akıp gider. sonunda herşey nihayete erer. sen elinden geleni yap. biliyorum çok zor nankörlüklerle boğuşmak. biliyorum çok zor aslında yokken varmış gibi olmak. daha bildiğim onca şeyi saymayacağım. ama ben diyorum ki inan hiçbir şey bilmiyorum. perdenin önü bende. ama ya arkası. ya arka planda konuşan ve hiç susmayan insanlar. ellerim açık. yaş oldu bilmem kaç. ellerim hala açık. yıl geçmiş. niyet halis. elbette halis elbette edecekse Yaradan yardım edecek. ama ya bu haksızlık insanlardaki. ya kendime yaptıklarım. herşeyi bırakma imkanım olsa bir dakika durmam diyorum duyan yok. neyse O duysun yeter bana. İster verir ister vermez biliyorum ama olsun. duyduğunu biliyorum. bununla yetineceğim...