27 Şubat 2014 Perşembe

kendi  kendime konuşuyorum bazen
görenler oluyor
duyanlar oluyor
ama olsun
diyorum ki
bir baba bir anne edası ile
bak arkadaşım
boşver kendini toplamasanda olur
kendine tamamiyle gelmesende olur
çünkü öyle bir hayat hiçbir zaman var olmadı olmayacak
gereksiz hayallere kapılma boşuna
ama...
yaşayacak kadar işte
nefes alırken darlanmayacak kadar
kabullen herşeyi
bırak istediğin gibi gitmesin
şimdiye kadar gitti mi ki
hayır
hayatımız boyunca kaf dağıyla yaşadık
kimi zaman önümüzde
kimi zaman arkamızda
göremiyoruz hiçbirşeyi
çok cahil çok bilgisiziz evet
işte bu kadar
sahip olduğun , olacağın hepsi bu
neden yoruluyorsun bukadar
neden uslanmıyor
durduramıyorsun kendini
yapman gereken teşey kabul etmek
hepsi bu...

17 Şubat 2014 Pazartesi

yaptığım yada nefes aldığım pek bişey yok
sadece üstünü örtüyorum hayatımın
sanki kuşlar kapacak
alsalarda kurtulsam...
insan bi kere yaşadımı
bi kere hasar gördümü
bir daha iflah olmuyor...

14 Şubat 2014 Cuma

dudaklarını ısırmak
akıtmamak için
merak etme teyze hasta değilim
ağlıyorum sadece,
korkma bulaştırmam sana
ağlama hastalığımı...
içimdeki kabuğun yarası kalktı yine...
bu gün 14 ü ayın...
babam...

13 Şubat 2014 Perşembe

hep
biliyorum
anlıyorum
diyorum
oysa
hiç birşey
bilmiyor
ve
anlamıyorum...

12 Şubat 2014 Çarşamba

ben anladım ki bişeyleri anlamak yada anlamaya çalışmak gerekmiyor
zaman bir şekilde geçiyor
ve sen zamanın bir şekilde geçmesini istiyorsan
düşünmeden takılmadan anlamaya çalışmadan devam etmelisin
böyle yaparsan zaman geçecek eminim
geçecek ve senin planlamadığın şeyler katacak hayatına
belki seveceksin
belki sadece katlanacaksın
ama olsun
bir zamanlar
çok gülümseyen bir çocuk olduğunu unutmazsan
hayat daha kolay gelecektir
sırtını buna daya yeter
demekki zamanında gülümseyecek birşeyler varmış diyeceksin
gerisinin bir önemi yok...

7 Şubat 2014 Cuma

gölgelerle oynamak yorucu gelmeye başladı artık
vakit gecer gece olur
gölgeler çıkar ortaya
biri saçının telinden
biri ellerinden
 biri beyin hücrelerinden
çekiştirmeye başlar
ister istemez katılırsın onlara
ama garip bir şekilde bir arkadş gibi
zaman  geçtikçe tuhaf oluyor  insan
bi okadar da korkak
bi okadar sakin
bi okadar kabullenmiş
belki bi okadar huzurlu
daha az tutkulu ama daha güçlü
çünkü zaten kaybetmişsin bi çok  şeyi
bi yerden sonra artık koymuyor tabı