mutsuz insan ne çok
buna inanmak ve kabullenmek istemeyen insan da öyle
herşey değişecek sabret demek ,
bazen sadece yalandan ibaretmiş gibi
çünkü her mutsuzluğun üstü örtülürken
acıkta kalan bir iki tane olsun diye
yenileri ekleniyor hayatlara
süs misali
uzun saçın tokası gibi olmazsa olmaz işte
karanlık, yıldızlrın en iyi göründüğü vakit
uzatıyorum ellerimi
ama dokunamadan çekiyorum geri
 ya sivri köşeleri batarsa
ön yargı
kırılmayan bir duvar gibi
ellerin uzanamadığına kötü demek gibi
yok benim ellerim uzanıyor ama korkuyorum
korkuyorum ya düşersem
babam da yok
kim tutacak kadar cesaretli
neyse
az kaldı...

ne bileyim abi ne zaman büyüdük bukadar
ne zaman ıssızlaştı içimiz,
çevremiz bu kadar kalabalıklaşırken...
ellerimizdeki balonlar çoktan asıldı gökyüzüne
herkes gitmek istediği yere gider ya
yok ben bilmiyorum işte
bir harita istiyorum şimdi
kendimi tanıyamayan bana
kuzey beni göstersin
bulmak istediğimde pusulayı takip edeyim
arada uğrayayım yanına
arada kendimle kalabalıklaşayım
sürekli bir uğultu kalbimde
camları acık bırakmışım sanki
bir cereyan yüreğimde
biraz benden istiyorum şimdi
biraz babamdan
biraz annemden...