insan paramparça olabiliyormuş
düşünceleri havada asılı kalabiliyormuş
zamanla kendini tanıyamaz hale gelebiliyormuş
dostlarına bakarak kendini tanımaya
yeniden bulmaya çalışabiliyormuş
olmaz dememek lazım
olabiliyormuş
bulmaya çalıştıkça daha çok kaçabiliyormuş
tamam işte bu ben derken
uçurumdan yuvarlanabiliyormuş
sonra taşlar çakıllar
yeniden yol bulmaya çalışmalar
toz bulutları
göz kamaştıran güneş ışıkları
dudak çatlakları
dua
vesselam...

gecenin karanlığına yaslıyorum başımı
tırmanıyorum yokuşları
nefes alıyorum fikir fikir
kitlediğim kafesi açamıyorum
gözlerimde kapalı
yaklaşsan biraz daha
içindeki yıldızları göreceksin
birşey anlatamıyorum pek
zira yağmur başlıyor usulca
gece biter elbet diyorum ya kendime
gündüz olur
güneş çıkar
inanıyorum buna
inanmak istiyorum
aman her neyse işte
yok arkadaş oyle birşey
yani varda yok
fazla yok
fazlaca yok
:)

içim dışıma çıkmak istiyor bazen
organlarım avuçlarıma dökülmek istiyor
evet böyle söyleyince hakkaten iğrenç
ama içimde organlarımın yerini almak isteyen bir oluşum var gibi
bir balon gibi mesela
yavaş yavaş şişiyor
şişip patlayacak gibi
aldığım her nefesle balonun içini
hava ile dolduruyormuşum gibi
kendi kendime zarar verecekmişim gibi
ne garip
garip olan benim...

kabullenmek kadar zor olan yoktur heralde
beynim örümcek ağları ile dolu
silkelemem lazım biliyorum
temizlemem lazım çalı çırpıyı
orada tozların altında kalmış gerçekler var
unutulmak üzere olanlar...
ama önce kabul etmek zorundayım artık
savaşmak ne kadar zor ise
bu savaşı bırakmak da bi okadar zor
ve ben bırakmalıyım artık
herşeyi
herkesi
.